Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Таба алмай қалсын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Тіпті дәл келіп түскен адамның өзі бұның асты қуыс деп еш ойламайды. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Қатып кетті. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Өмір деп, міне осыны айт. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Мылтық әкелеміз. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Менің келіскен финкам бар, оны әкелеміз. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Ех, Қара Көже. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Өмір бойы көрмеген рақатыңды көрсететін болдым-ау. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бірақ, Қара Көже, біз мынаған келісейік: ендігәрі бір-бірімізге жаздағыдай опасыздық істемейік. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Шын адал дос болайық. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Қарақшылар бірі үшін бірі жанын қиюға тиіс. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Кәне, әкел қолыңды! |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Сұлтан екеуміз қол алыстық, шынашақ ілмелестірдік. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Сұлтан оны сол қолының алақанымен қырынан бір қойып үзді де: |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Тоқта, біткен жоқ, – деп, шөпшек ағашпен жерге дөңгелек сыза бастады. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Бұл не? |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Бұл қызыл ошақ. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Кім де кім сертті бұзатын болса, о дүниеде дозақта шыжғырылады. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Дөңгелектің ортасын айқастыра Сұлтан сызықтар жүргізді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Сонан соң етпетінен жата қалып, сол сызықтардың түйіскен жеріне маңдайын тигізді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бұл ырымды мен де істедім. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
ОН ЖЕТІНШІ ТАРАУДА |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жан сезім құбылысының әр оқушының басында кездесуі ықтимал бір сәтті кезі сипатталады |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Кешегі күні бойғы әрекеттен кейін тұяқ серіппей қатып ұйықтап қалыппын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Әжем жұлқылап оятты. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Қожа, Қожатай. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Әкем-ау, сен бүгін сабағыңа бармаушы ма едің? |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Көзімді ашып алып, қабырға сағатқа қарасам, сегізге он бес-ақ минут қалған екен. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Атып түрегеліп, тез киіндім де, беті-қолымды шайып жіберіп, бір кесе айранды тікемнен тік тұрған күйде қотара салдым. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Кеше титықтап келіп, сабақ қарауға мұршам болмап еді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бүгінгі болатын пәндерді сумкама асығыс салып алдым да, мектепке жүгірдім. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Қоңырау соғылып кетіпті. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бірінші сабақ орыс тілі болатын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Анфиса Михайловна класқа жаңа кіріп барады екен, тасырлатып жүгіріп келе жатқан мені көріп, тоқтай қалды. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Мұғалімдердің ішінде бұл өзі алтын адам. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Былтыр біздің мектепке педучилищені бітіріп келген. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жазда барып, институтқа сырттан оқуға түсіпті. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Қадыров, немене, ұйықтап қалғансың ба? Тоқта, галстугіңді түзе. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Омырауымды сипалап таппаған галстугім, сөйтсем, иығыма шығып кеткен екен. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бұрып әкеп, орнына қойдым да, зып беріп, класқа кірдім. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Балалар дүр етіп түрегелді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Маған емес, әрине, артымда келе жатқан оқытушыға құрмет көрсеткендері ғой. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бірақ мен оны басқаша қабылдадым. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бір секундқа кідіріп, мұрнымды көкке шүйіріп, маңғаздана қалдым да, қолымды кеудеме қойып, тәжім еттім. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бұным балалардың құрметіне сыпайыгершілікпен қайтарылған жауап болды да шықты. Балалар ду күліп жіберді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Анфиса Михайловнаның қас-қабағын аңдамаққа, артыма жалт бұрылып қарап едім, оның да күлімсіреген жүзін көрдім. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
«Әй, Қадыров, шығармайтының жоқ-ау» дегендей Анфиса Михайловна жымиып, басын шайқап қойды. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Адам жанын ол керемет түсінеді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Мақтанғаным емес, кластағы орыс тілін тәуір біледі дейтін оқушының бірі менмін. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Өткен жылдың барлық тоқсаныңда да бұл пәннен ауызша, жазуша ылғи «бестік» бағалар алдым. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Анфиса Михайловнаның мені тәуір көретіндігіне, мүмкін, бұл да себеп шығар. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жаңа сабақты түсіндіріп болғаннан кейін ол: |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Ал, балалар, Пушкиннің «Қысқы кешін» жаттап келдіңдер ме? – деді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Жаттап келдік. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Тәтей, мен айтайыншы! |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Мен айтам! |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Анфиса Михайловна, менен сұраңыз, – деген дауыстар бірін-бірі баса-көктеп, жамырап кетті. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Сендер дәл осы сәттегі Қожекеңнің халін білсеңдер етті. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Менің кеше сабақ қарауға мұршам болды ма? Үйге ел орынға отыра келіп жеттік. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Одан кейін Сұлтан ат тұсап келейік деп, жайылымға ертіп барды. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Содан соң Хасеннің Мәрзиясын қай жігіт айналдырып жүргенін білеміз деп, ел жатқанға дейін бостан босқа Хасеннің үйін торуылдадық. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Кім айналдырса, сол айналдырсын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бізге оның керегі қанша? – деймін Сұлтанға. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Керегі бар, – дейді Сұлтан. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Не керегі бар? |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жауап беру орнына Сұлтан ауыр күрсінеді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Қара Көже, саған бұны түсінуге әлі ерте, – дейді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
«Бопты, сен-ақ түсін». |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
«Қысқы кешті» жаттап келмек түгіл мен ондай тапсырма берілгенін ұмытып та кеткен екем. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Есіме мұғалім айтқанда ғана түсіп, бүйірімнің түп жағы қып ете қалды. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
«Масқара!» Сұрай қалса, масқара болдым – ау!» |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Анфиса Михайловна тақтаға шақырып сұрай бастады. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Әуелі «Балабекова» деп, Жанарды атады. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жанар сабаққа дайындалмай келуші ме еді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Буря мглою небо кроет, Вихри снежные крутя, – деп, бастады да, сыдыртып, тоқталмай айтып шықты. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Жарайсың, Балабекова, отыр. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жарайсыңды Жанарға ішімнен мен де айтып жатырмын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
«Япыр-ай, енді мені шақырып қалмаса игі еді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жазған басым, кеше осы өлеңді бір жапырақ қағазға көшіріп, балыққа ала кетсем ғой, ерігіп, демалып отырғанда, тептез-ақ жаттап алам». |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Тұрсынбаев, – деді мұғалім. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Менің желкемнен қылқиып, арт жағымда отыратын Жантас орнынан түрегелді. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Буря мглою... |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Тақтаға шығып айт. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Бәрібір емес пе? |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Ох, сұмпайы Жантас. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Сұмпайысын қарай гөр. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Партаның астына кітапты ашып қойып, бір көзі мұғалімде болса, бір көзімен соны сығалап тұрмақшы ғой. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Өйтіп көрген күнім құрсын да. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жантастың пасық қулығына жем бола қоятын адам Анфиса Михайловна емес. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Тәртіп жұрттың бәріне бірдей. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Тақтаға шығып айт, – деп, ол дегенінен қайтпады. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Жантас мұрнын уқалап, тырп-тырп басып, тақтаға шықты. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Ал енді айт. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
– Буря мглою... |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Мен енді кешегі Қожа емеспін, басқа Қожамын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Өзгерген Қожамын. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Бүгін менің жаңа өмірімнің бірінші күні». |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Нұрила кемпірдің үйінің алдында қара қаншық сүйек кеміріп жатыр. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Оған байқатпай, жерден жұдырықтай тасты іліп алдым. |
Менің атым Қожа
|
Бердібек Соқпақбаев |
|
Тұсынан өте беріп, қаңқ еткізіп дәл бүйірден жіберіп қалмақшымын. |